دوستم داشت

چون بتی مقدس

اما پرنده سفیدم را کشت

تا دیگر نتواند از گذشته نغمه سرای کند

شامگاهان پا درون اتاق نگذاشت گفت

عاشقم باش... بخند شعر بگو

من پرنده شا د را

در کنار درخت صنوبر چال کردم

وقول دادم دیگه گیریه نکنم

اما دل من تبدیل به سنگ شد

وپرنده ترانه شیرین خود را

همیشه وهمه جا تنها در گوش من خواند...........................