وزهر خود را ارام در ان می ریزد

گاه یک روز تمام چون کبوتر

بر لبه پنجرات کز می کند

وخرده نان می چیند

گاه از درون گلی خواب الود بیرون می جهد

وچون یخ نمی بر گلبرگ ان می در خشد

وگاه حیله گرانه تورا از هر انچه شاد است ارام دور می کند

گاه در ارشه ویلون می نشیند و در نغمه غمگین ان هق هق مکند

و گاه زمانی که نمی خواهی باورش کنی

در لبخند یک نفر جا خوش می کند